Yaşamı ile ilgi kesin bilgiler yok. Van’ın Erciş ilçesinde doğduğu ve 17’nci yüzyılda yaşadığı biliniyor. Arı bir Türkçe kullandı. İçten ve halk zevkine yakın bir söyleyişi vardır. Yurt sevgisi, aşk, doğa güzelliği, özlem gibi konuları işlediği ve hayatını anlattığı Emrah ile Selvihan adlı halk öyküsüyle ün kazandı. Bu öykü Doğu Anadolu’nun yanısıra Azerbaycan, Türkmenistan ve Ermenistan’da da değişik isimlerle tanınır ve sevilir. Ercişli Emrah’ın en şansız yanı Erzurumlu Emrah ile karıştırılmasıdır. Bazı şiirleri Erzurumlu Emrah’a mal edilmiştir.

Yüzbin mihnet ile bir bağ yetirdim

Yemedim meyvesin el aldı gitti

Ağlar gözyaşımı Ceyhun eyledim

Çalkandı dünyayı sel aldı gitti

Yüzbin dert çekmişim bin dahi gerek

Çok ömür ister ki bir dahi görek

Yârim elden aldı o zalim felek

Hoyrat dost bağından gül aldı gitti

Nazlı yâre kem haberim geliptir

Dostlar ağlar düşmanlarım gülüptür

Dediler ki Dertli Emrah oluptur

Kimi kazma kimi bel aldı gitti

Bade içerler nazınan

Sohbet ederler sazınan

Kırk ince belli kızınan

Selvi han bağdadır bağda

Selvi han bahçaya girdi

Çiçekler selama durdu

Mor menevşe boynuneydi

Gül kızardı hicabından

Ben Emraham düştüm raha

Yüzün çevür gıble gaha

Müjdeler olsun Emrah'a

Selvi han bağdadır bağda

Katar katar olmuş giden turnalar

Sizler bilirsiniz hallerimizi

Sılada sevdiğim öz anam atam

Daha gözlemesin yollarımızı

Pişirir kebabı meze ederler

Artırır az derdim taze ederler

Gündüz akşama dek ceza ederler

Akşam da bağlarlar ellerimizi

Ben de Emrah idim kendi ilime

Şahin kuşu kondururdum koluma

İpek şedde kuşanırdım belime

Şimdi kendir sıkar kollarımızı

Seherde uğradım ben bir güzele

Dedim sarhoş musun söyledi yoh yoh

Ağ elleri boğum boğum kınalı

Dedim bayram mıdır söyledi yoh yoh

Dedim ala nedin dedi gözümdür

Dedim şeker nedir dedi sözümdür

Dedim alma nedir dedi (y) üzümdür

Dedim öpeyim mi söyledi yoh yoh

Dedim İnci nedir dedi dişimdir

Dedim kalem nedir dedi kaşımdır

Dedim onbeş nedir dedi yaşımdır

Dedim daha var mı söyledi yoh yoh

Dedim ölüm nedir dedi aynımda

Dedim zulum nedir dedi boynumda

Dedim turunç nedİr dedi koynumda

Dedim ver ağzıma söyledi yoh yoh

Dedim sırma nedir dedi telimdir

Dedim İnce nedir dedi belimdir

Dedim Emrah nedir dedi kulumdur

Dedim satar mısan söyledi yoh yoh

Yar senin elinden hastayım hasta

Hastayı görmeye yar safa geldin

Elinden ayvası, koynunda narı

Canımın cananı yar safa geldin

Yar senin kaşların kemenin bendi

Melekler bürümüş, huridir kendi

Bir su ver içeyim, yüreğim yandı

Bulgan dağından kar safa geldi.

Eskiden görürdüm haftada ayda

Artık bundan sonra geldin ne fayda

Azrail göğsümde, canım hayhayda

Gözyaşı dökmeye yar safa geldin.

Emrah'ın sevdiği Selvi sen misin

Sağ eli sinemde gezdiren misin

Ağır cenazemi götüren misin

Namazım kılmaya yar safa geldin

Baktım selvi bağı susmuş uyumuş

Otağı yıkılmış bülbülü ağlar

Hoyrat bir yel esmiş silmiş süpürmüş

Nergis boynun bükmüş güller kan ağlar

Ayrıldım Selvi'den hastayım hasta

Başım yastıkdadır kulağım seste

Almışlar kuşumu inler kafeste

Ruhunu yitirmiş bir güzel bağlar

Hem ağlarım hem inlerim yürürüm

Ruhumu ardınca çeker sürürüm

Gece düşte gündüz şurda görürüm

Selvi der de ağaçlar peçeli dağlar

Emrah yar acısı daima canda

Gönül melül mahzun dideler kanda

Şah geldi götürdü sevdası bende

Gönülde ah değil sevdası çağlar